In Classics Review ga ik een review maken van albums uit het verleden die een enorm diepe indruk op mij hebben achter gelaten. Ik ga deze albums geen cijfer geven zoals bij mijn andere reviews omdat dit gewoon onmogelijk is voor zo’n mooie meesterwerkjes. Voor de eerste keer: Genesis met Selling England by the Pound.

01. Dancing With the Moonlit Knight
Exe9n van de meest mooie album openingen die ik ooit gehoord heb. Peter Gabriel begint A Capella te zingen waarna er heel subtiel een gitaar en piano bijkomen die een mooi tokkelend achtergrond muziekje spelen. De gitaar komt hierna bij een van de vele mooie riffjes die deze song rijk is. Als het nummer een stuk meer upbeat wordt en flink steviger qua gitaargeluid gaat deze over in een lekker rockend riffje waarover een meesterlijke gitaarsolo wordt gespeeld. De overgang die deze riff voert naar een reprise van het vocal stuk is zo simpel en lekker uitgevoerd. Na dit vocal stuk gaat het nummer nog een keer lekker rocken waarna het langzaam uitsterft…..

02. I Know what I Like (in your Wardrobe)
Het eerste hitje van Genesis. Een lekker catchy melodietje, maar iets te poppy voor het album naar mijn smaak. I Know What I Like, and I Like What I Know. Het vertellend zingen van Peter is wel een pluspuntje van deze track, net zoals de weird drumsound.

03. Firth of Fifth
Misschien wel mijn favoriete genesis track ooit. Een song die begint met een piano solo die eigenlijk wel door een klassieke componist geschreven kon zijn. Lekker zo’n klassieke invloed. Na deze prachtige piano intro (die eens lekker tussen maatsoorten schuift) gaat het nummer over een vocaal stuk met weer zo’n lekker vage teksten van Gabriel. Na deze vocal sectie neemt de piano het weer over een begeleid het nummer na een fluit solo van Gabriel. Hierbij wordt weer eens aangetoont dat fluit toch een echt rockinstrument is. Hierna neemt Tony Banks het weer over op piano en luidt hij zijn eigen fantastische Keyboardsolo in waarbij het stuk echt loskomt. De keyboard solo die niks anders is dan een herhaling van de intro, wordt prachtig begeleidt door Phil Collins (Die op dat moment nog wel op de goede plaats zat, achter het drumstel). Na deze tweede solo in het nummer is het al direct tijd voor een derde solo, en wel te verstaan op gitaar. Deze is eigenlijk een herhaling van de fluit solo, maar komt toch totaal anders over op een gitaar. Hierna volgt er nog een kleine vocal stukje waarna nog kort de piano intro herhaald wordt. Kortom Prachtig!

04. More Fool Me
Phil op vocals! Een relatief kort akoestisch werkje. De tekst geeft precies weer wat het nummer is: Sure it will work out alright. Een lekker rustpunt na de explosie van Firth of Fifth.

05. The Battle of Epping Forest
Een lekker progrock werkje, maar toch heeft het me toch nooit helemaal weten te grijpen. Misschien iets te gevarieerd of teveel tekst. Er zitten toch zoveel lekkere muzikale stukjes in, maar het komt toch niet goed uit de verf. Het lijkt alsof er alleen nog maar grondverf opzit.

06. After the Ordeal
Een mooi instrumentaal samenspel tussen piano en klassieke gitaar. Later gaat het over in een elektrische gitaar, maar dit heeft juist en hele goede uitwerking op het nummer.

07. The Cinema Show
Een echte genesis klassieker. In het begin subtiel gitaar spel dat overzongen wordt door het duo Gabriel en Collins. Een prachtige samenwerking tussen die twee, jammer dat het er nooit vaker van is gekomen. Na deze vocal harmonies gaat het nummer over in een lopende gitaar partij waar het refrein overheen gezongen wordt. Hierna wordt echt alles uit de kast getrokken voor een instrumentaal stuk met een fluit en zelfs een hobo. Mooie tekstloze harmonies waarna het refrein nog een keer herhaald wordt en overgaat in een onregelmatige maatsoort en hierna mooi overgaat in de laatste track

08. Aisle of Plenty
Het laatste nummer is niets meer dan een reprise van een van de krachtigste zangmelodien van het album: Dancing With the Moonlit Knight. Hierna wordt nog even een riffje van het eerste nummer herhaald, waardoor het album gesloten wordt. Zo’n reprise doet het altijd wel lekker, nog eventjes een korte herhaling van een eerder thema.